Weggaan is iets anders
dan het huis uitsluipen
zacht de deur dichttrekken
achter je bestaan en niet
terugkeren. Je blijft
iemand op wie wordt gewacht.
Weggaan kun je beschrijven als
een soort van blijven. Niemand
wacht want je bent er nog.
Niemand neemt afscheid
want je gaat niet weg.
Vanaf nu is deze blog officieel gesloten.
Ik voel me er half afgeschopt omdat ik simpelweg niet meer in kan loggen. Anderzijds is het ook goed zo Рik wilde al langer ergens opnieuw beginnen, en dat blijkt dus nu te gaan gebeuren. Vandaag is een mooie dag om te stoppen, ik ben vanaf nu officieel volwassen. Ik sluit het af, hier. Morgen volgt nog ̩̩n laatste berichtje: de URL naar mijn nieuwe blog, zodat u allen mee kunt reizen.
Gegroet!
Terwijl ik zojuist heerlijk genoot van een kop koffie met een boel slagroom, vorderde ik gestaag in het maken van mijn opdrachten. Ik lees analyses that "suggest that scholars have too often mistaken separation of spheres and roles for seclusion and isolation", en dat men erkent dat er een evidente ambivalentie is ten aanzien van de vrouw in het oude Athene. Tevens dat het wezenlijke misverstand schuilt in de overtuiging dat reële invloed, zelfs als deze incidenteel zegeviert, ook in sociale relevantie vergelijkbaar is met opweegt tegen of als compensatie kan dienen van de demonstratief-manifeste machtspositie van de man. Razend interessant allemaal, in my humble opinion. Deze studie is tot nu toe zelfs nog geweldiger dan ik had kunnen bedenken – helemaal natuurlijk nadat we afgelopen donderdag de gelegenheid kregen oude bronnen te bekijken danwel in te zien. Kinderen! Ik zag een pagina uit een getijdenboek uit vijftienhonderdnogiets, met een afbeelding erop die zo helder was als was hij gisteren geschilderd. En, nota bene – Albrecht Dürer heeft zelfs meegewerkt aan die afbeeldingen. Daarvoor hoeft u niet naar een museum hoor, dat ziet u gewoon met een select groepje. Grijns. Verder hield ik pagina's in mijn handen die beschreven zijn in de 16e of 17e eeuw, en een klein boekje uit 1532 als ik het me goed herinner.
I won't keep rambling, maar laat ik het zo zeggen: wij zaten kwijlend op de eerste rij.
De reis is opzich goed te doen, maar niet altijd. Ik ben sowieso twee dagen in de week minimaal 12 uur achtereen weg van huis, terwijl ik slechts vier uur college heb. Ligt aan de tijd tussen die twee colleges in, maar dat ligt ook een klein beetje aan de verbinding. Ik kan er binnen een uur zijn, maar als ik pech heb duurt het 2 uur. Dientengevolge begin ik toch stiekem weer steeds meer te denken aan een kamer – een goedkope, oergezellige, fijne kamer. Nu 'm nog vinden.
In de afgelopen weken heb ik weinig met u gedeeld, waarde bloglezer. Hopelijk komt daar snel verandering in. Weet je wat het is? Ik kan geen afscheid nemen van deze blog. Ik heb al verschillende malen besloten dat ik volgende week deze blog officieel afsluit, maar daarna denk ik weer: Neeee, kom nou, dat is te vreemd en bizar om over na te denken: mijn blog weg! Noujá! en meer van zulk soort dingen. Ik denk dat ik gewoon de knoop door moet hakken. Denkt u ook niet?
Men heeft een week terug gezegd: nee, deze week komt het hopelijk goed. Maar dit duurt nu al drie weken, en ik word het zat. Ik ben gehecht aan bloggen, het is een stukje mij. Gek misschien, maar het is zo. Dat krijg je als je al vier jaar een blog hebt, en al bijna drie jaar dagelijks blogt. Maar ik laat het u weten, als ik ergens anders verderga. Want verdergaan doe ik sowieso.
Misschien is dit wel de laatste echte blog op deze site. Want als ik niet zomaar even tussendoor de wereld kan vertellen dat ik opnieuw neptante ben geworden van Danique, of als ik niet kan roepen dat ik zojuist plots een mini-appelkruimeltaartje heb gemaakt en dat 'ie heerlijk was, of als ik u ook al niet kan vertellen dat Roan al kan zingen van "Jona, Jona! Ga naar Ninevé!" en van zo veel meer. Ik kan niet gillen dat een enorm lieve mevrouw op dit moment ergens in Nederland een muts voor mij aan het haken is en twee andere klaar heeft liggen om naar mij te sturen waarna ik er weer één aan mijn schoonzus (dat klinkt heel oud, eigenlijk) geven. Ik kan eigenlijk alleen zoals nu, plots heel veel roepen en het naar de lief sturen die het dan, als hij thuis is want hij is volle dagen in Groningen, op mijn blog zet. And I just want this blog to stay as it was: filled with randomness posted on any time I'd like, without even me knowing what I'd post the next day, with unexpected comments from unexpectedly nice people from all over the world. So I guess I'm definately starting anew.
If you don't make me log in again very soon
I'll spam you with this creepy picture 24/7.
Just kidding.
But still.
Alles gaat goed verder. Ik ben bezig een nieuwe blog te bedenken voor het geval ik hier nooit meer in kan loggen.
Bedenken houdt niet alleen ontwerpen in, bedenken houdt ook bedenken qua contents in. Ik heb een gevoel alsof ik aan iets nieuws moet gaan beginnen. Bloggen zoals ik nu steeds deed, misschien – maar dan zonder deze blog. Ergens nieuw. Helemaal nieuw, zonder u de URL te zeggen misschien wel. Dat denk ik niet, overigens. Maar direct linking vanaf hier wordt het denk ik óók weer niet.
Een blog wordt na zo lang misschien een beetje benauwend. In die zin dat je weet wat men verwacht, wat men vindt, wat men accepteert en wat niet. En dat ben ik soms zat. Dus misschien begin ik sowieso wel ergens anders. Wie weet.
Wieehoeeeeeew!! Soms deze dagen voel ik bijzonder sterk de neiging om dit te gillen. Heel erg hard. Omdat ik eindelijk, eindelijk met een echt leven begin. Oké, grijns, grapje. Ik bedoel meer: omdat ik eindelijk begin met de studie mijns hartes. Dáárom, dus. 't Is geweldig leuk, gezellig en interessant allemaal en ik vermaak me ten zeerste daar in Utrecht.
Ik ben natuurlijk een heuse sjaars, en derhalve ontdek ik het poepgoedkope studentenrestaurant op de Uithof waar het heel lekker eten is.
Overigens is die ontdekking van bijzonder groot nut, gezien het feit dat ik dit blok elke maandag van drie tot zeven in Utrecht niks mag doen. Lees: de tijd tussen twee colleges doorbrengen met praten, studeren, reizen en jawel! eten. En dan 's avonds, na mijn laatste college, in het pikkiedonker met tweehonderdenvijftig man de lege straat opstromen. Ik geniet, hoor.
En mijn lief geniet net zo hard, alleen dan heel ver weg. Overigens typ ik dit in een mailvenstertje, waarna ik het naar hem stuur en hij het voor mij op mijn blog gooit. Zuchtje. Vervelende nare internetproviderinstellingencacheprutmeneren ook.
Ik houd van reizen, ik houd van overal plots stukjes thuis vinden. Ik houd van gezelligheid, ik houd van ongepland in treinen springen, ik houd van het gevoel dat je krijgt als je met rozige wangen loom in de trein zit en naar buiten staart, de donkere avond in.
Ik houd van heel veel dingen.
Ik houd ervan dat ik maandag college heb, en ook al heb ik ongelooflijke nare tijden Рtoch houd ik er van. Ik houd ervan dat er vanmiddag een meisje van drie met blonde krulletjes komt met haar evenzoblonde broertje van ̩̩n, en dat wij daar vervolgens op mogen passen. Dat zij al een week de nachtjes telt tot ze hier mag komen, daar houd ik ook van.
En ik houd van Grolsch drinken met mijn lief, en ik houd ervan om hem te knuffelen en te vertellen hoeveel ik van hem houd. Ik houd ervan om eindeloos over onze toekomst te praten, we houden er zelfs samen van (essentieel). Ik houd ervan om grote, grote, grote plannen definitief Plan te maken door ze bekend te maken aan familieleden, en ik houd van dat gevoel vol verwachting dat ik krijg als ik aan dat Plan denk. Het Plan dat volgt na een nog veel groter plan.
Ik houd van God, ik houd van mijn leven.
"Ze kan er nog steeds niet op."
Rijk, Diepe Overpeinzingen (2010)
Daar ben ik weer!
Thuis doet 'ie het nóg niet, maar nu ben ik bij mijn lief – en daar kan ik gewoon inloggen. Vandaar.
't Was boeldag hier, vandaag en gisteren. Gisteren kochten we twee geweldige oude houten boxen voor aan mijn platenspeler, en wat lp's (waaronder Creedence Clearwater Revival en Kathleen Ferrier, jawel!).
En de boxen kun je nog aan de muur hangen ook – I simply love them.
Vandaag gingen we terug om te kijken of er nog een mooie platte zwarte versterker was – maar neen. Alleen maar grote en lompe waar niet eens de goeie aansluiting aan zat.
Dus gingen we weer bij de lp's kijken, waar we nog veel moois vonden (zoals nog twee Elly&Rikkert platen – geen kinderliedjes, maar gewone uit hun begintijd. Geweldig).
En bij de boekenkraam was het nog veel leuker. Daar was het "Koop een tas voor één euro en vul hem met alle boeken die je vinden kunt", dus dat deden we. Zo'n twintig boeken plus wat bladmuziek. Ik stouwde onder andere zo'n zes oude jeugdboeken in, waarvan de middelste uit 1919 (!) komt. De anderen zijn ook oud, variërend van 1936 tot 1955 en van alles er tussenin.
Met, achterin het 1919-boek, aanbevelingen van de uitgever.
Dus, als ge een Indisch kindertje zijt, moogt ge dit wel rasch op uw verlanglijstje schrijven! Grijns.
Verder belandden er onder andere drie verschillende gezangen- en liedbundels in de tas, een Bomans, een Michael Gorbatsjov, Neeltje Maria Min, Carmiggelt, Nel Benschop, een Nieuw Testament in vier talen in één boek, en nog wat zaken. Een World Press Photo boek uit 2005, bijvoorbeeld. En een "Kramers' Woordentolk, bevattende de vertaling en verklaring van ruim 30000 vreemde woorden en utidrukkingen" uit 1919. Het enige wat logisch is aan de inhoud, is de alfabetische volgorde. Grijns.
Maar 't is wél leuk.
Ik kan niet inloggen. Gisteren niet en vandaag ook al niet. Nu lopen al mijn intenties in de soep (de intenties van weer dagelijks te gaan bloggen bijvoorbeeld). Ik hoop dat ik er vanavond weer bij kan eigenlijk, maar stel dat het niet zo is – wanhoopt niet! Er gloort hoop aan de horizon! Vermoed ik ten zeerste.
Overigens werpt mijn lief dit voor mij op mijn blog. Vandaar.
Vannacht klapperden alle ramen, suisde de wind met oorverdovende snelheid om het huis en viel de regen met overweldigende hoeveelheden tegelijk op de aarde neer.
Toen we vanochtend uiteindelijk een waterig zonnetje kregen, besloot ik dat dit een goede dag was om tomatensoep te maken. Van verse tomaten uit eigen tuin. Met assistentie van de lief toog ik aan de slag, en in elke tomaat bleek een stukje heerlijke soep te schuilen – hmmm.
't Is eigenlijk heel simpel. Je ontvelt ongeveer 800 tot 1000 gram tomaten (da's een stuk of 20, geloof ik) en hakt ze in stukken. Dat doe je ook met een ui en 1 teentje knoflook. Die ui en knoflook fruit je zo'n beetje in de soeppan, en dan werp je de tomaat erbij en wat peper.
Je wacht tot het pruttelt, dan doe je er een halve eetlepel bloem bij. Die roer je erdoor, en dan nog een schepje suiker en een eetlepel balsamico azijn.
Dan anderhalve liter bouillon, dan roeren, dan misschien nog Maggi Smaakmaker en een scheutje koffiemelk voor het beetje romigheid als je wilt (dat deed ik wel), en dan is het klaar. Je kunt het ook nog pureren, maar meestal is het al zo goed als glad. Je kunt er aan het eind ook nog een potje cr̬me frąche, dat is nog lekkerder Рdan krijg je tomatencr̬mesoep.
Oh soep, gij heerlijk wezen!
't Is Absolutely worth trying.
